Schrijven voor verbinding
De eerste dag van 2014. Gelukkig Nieuwjaar, vrienden en lezers.
Gisteren zag ik een documentaire, genaamd Shepard and Dark, over Sam Shepard en zijn beste vriend, Johnny Dark. Ik ga hem nog een keer kijken, want hij was zo gelaagd, over veel things: Vriendschap en ouder worden, mannen en vrouwen, kunst en leven, eenzaamheid en schrijven, en meer. De thema's worden zo subtiel neergezet. Beide mannen hebben veel te zeggen, soms tegenstrijdig, maar toch allemaal waar. Elke man kan de ander duidelijker zien dan hij zichzelf kan zien.
Ik denk dat ik mijn interesse in deze manier van communiceren verlies. Ik weet niet zeker waarom. Misschien heeft het te maken met een overdosis aan sociale netwerken, niet van mij - want ik doe er niet veel aan mee - maar in het algemeen. Het wordt duidelijk dat deze manier van verbinden kunstmatig en zelfs waanvoorstellingachtig is. Ik herinner me dat iemand zei - ik weet niet meer wie het was, een schrijver of een muzikant - dat wanneer we schrijven, we een lezer, een luisteraar, in gedachten hebben. We schrijven aan die lezer en stellen ons voor dat we door die persoon ontvangen worden. Het is gebeurt, maar niet met our lezer. We worden gelezen (beluisterd) door onbedoelde anderen. Vrienden en fans en stalkers, maar niet die ene.
Vroeger schreef ik liedjes die smachtten naar verbinding en dit blog, waarmee ik zo lang geleden begon dat het oorspronkelijk een “online dagboek” werd genoemd, was een verlengstuk daarvan. Maar ik voel die behoefte niet meer. Ik weet niet waarom het veranderd is. Moet ik deze boodschappen de wereld nog insturen? Met welke reden? Voor het plezier van het schrijven zelf? Om boeken en films en muziek te delen waar ik van hou? Om te dromen, te filosoferen? Om de communicatielijnen open te houden? Voor het geval het ertoe doet? Voor het geval je luistert?
Nu is het de ochtend nadat ik het bovenstaande schreef en mijn verklaringen lijken overhaast en kinderachtig... Wat voor Nieuwjaarsboodschap is het om de wereld in te sturen dat ik niet wil communiceren via het schrijven? Het is volkomen onwaar. Ook dit idee van “de ware” interesseert me vandaag helemaal niet en ik wil die onzin uitwissen, maar ik laat het daar staan om gelezen te worden in al zijn onvolwassenheid en misplaatste romantiek. Het is duidelijk dat er meer dan één stem in mijn hoofd zit.
Soms voelt het alsof ik een vrouw ben die tegen zichzelf (of haar katten) praat. Soms voelt het alsof schrijven een manier is om de opgekropte gedachten in mijn hoofd te ontwarren. Soms barst ik ervan om iets te delen wat ik denk of heb gezien of gelezen of gehoord. Soms wil ik zien dat mijn gedachten helder worden op de pagina (het scherm).
Gisteravond heb ik gegeten met de groep vrienden van mijn schrijfgroep en we hebben zoveel plezier gehad. Toen we afscheid namen, stonden twee van de vrouwen, die me beiden erg dierbaar zijn, samen en straalden gewoon hun liefde naar me uit en dat ontroerde me zo.
Ik droeg ook die prachtige jas die ik heb, die ik jaren geleden kocht toen ik met Harriet ging winkelen in Boston. Mijn vrienden maakten er opmerkingen over en ik vertelde hen dat ik van Harriet had leren winkelen en vertelde ze een beetje over haar, en daardoor miste ik haar. Morgen is haar verjaardag.
Ik vind het heerlijk om te schrijven en ik hou van jullie allemaal die dit lezen. Echt waar. Zelfs als ik je niet ken. Zelfs als je gek bent (ik ben het zelf soms ook, natuurlijk.) Het allerbeste voor jullie in 2014. x