Γραφή για την Σύνδεση
Πρώτη μέρα του 2014. Καλή Χρονιά, φίλοι και αναγνώστες.
Χθες, είδα ένα ντοκιμαντέρ, που ονομαζόταν Shepard and Dark, για τον Σαμ Σέπαρντ και τον καλύτερό του φίλο, Τζόνι Νταρκ. Θα το ξαναδώ γιατί ήταν τόσο πολυεπίπεδο, σχετικά με πολλά things: Φιλία και γήρας, άνδρες και γυναίκες, τέχνη και ζωή, μοναξιά και γραφή, και άλλα. Τα θέματα στήνονται τόσο διακριτικά. Και οι δύο άνδρες έχουν πολλά να πουν, κάποια από αυτά αντιφατικά, αλλά όλα αληθινά. Ο καθένας μπορεί να δει τον άλλον πιο καθαρά από ό,τι μπορεί να δει τον εαυτό του.
Νομίζω ότι χάνω το ενδιαφέρον μου για αυτόν τον τρόπο επικοινωνίας. Δεν είμαι σίγουρος γιατί. Μπορεί να έχει να κάνει με μια υπερβολική δόση κοινωνικής δικτύωσης, όχι δική μου – γιατί δεν συμμετέχω πολύ σε αυτό – αλλά γενικά. Καθίσταται εμφανές ότι αυτή η μέθοδος σύνδεσης είναι τεχνητή και ακόμη και παραπλανητική. Θυμάμαι κάποιον να λέει – δεν θυμάμαι ποιος ήταν, ένας συγγραφέας ή ένας μουσικός – ότι όταν γράφουμε, έχουμε έναν αναγνώστη, έναν ακροατή, στο μυαλό μας. Γράφουμε σε αυτόν τον αναγνώστη και φανταζόμαστε ότι γινόμαστε δεκτοί από αυτό το άτομο. Αυτό εγs συμβαίνει, αλλά όχι με our αναγνώστη. Μας διαβάζουν (ακούν) απρόβλεπτοι άλλοι. Φίλοι και θαυμαστές και επίμονοι θαυμαστές, αλλά όχι αυτός/αυτή.
Έγραφα τραγούδια που λαχταρούσαν να συνδεθούν και αυτό το blog, το οποίο ξεκίνησα πριν από τόσο καιρό που αρχικά ονομαζόταν “ηλεκτρονικό ημερολόγιο,” ήταν μια επέκταση αυτού. Αλλά δεν νιώθω πλέον αυτή την ανάγκη. Δεν ξέρω γιατί άλλαξε. Πρέπει να συνεχίσω να στέλνω αυτές τις επιστολές στον κόσμο; Για ποιο λόγο; Για την ευχαρίστηση της ίδιας της γραφής; Για το σκοπό να μοιραστώ βιβλία και ταινίες και μουσική που αγαπώ; Να ονειρεύομαι, να φιλοσοφώ; Να κρατήσω τις γραμμές επικοινωνίας ανοιχτές; Σε περίπτωση που έχει σημασία; Σε περίπτωση που ακούτε;
Τώρα είναι το πρωί μετά που έγραψα τα παραπάνω και οι διακηρύξεις μου φαίνονται βιαστικές και παιδαριώδεις… Τι είδους μήνυμα Πρωτοχρονιάς είναι αυτό που στέλνω στον κόσμο, ότι δεν θέλω να επικοινωνώ μέσω της γραφής; Είναι εντελώς αναληθές. Επίσης, αυτή η ιδέα του “ενός και μοναδικού” δεν με ενδιαφέρει καθόλου σήμερα και θέλω να σβήσω αυτή την ανοησία, αλλά θα την αφήσω εκεί για να διαβαστεί σε όλη την ανωριμότητα και τον παραπλανημένο ρομαντισμό της. Προφανώς, υπάρχουν περισσότερες από μία φωνές στο κεφάλι μου.
Μερικές φορές αισθάνομαι σαν να είμαι μια γυναίκα που μιλάει στον εαυτό της (ή στις γάτες της). Μερικές φορές νιώθω σαν η γραφή να είναι ένας τρόπος να ξετυλίγω τις μαζεμένες σκέψεις στο κεφάλι μου. Μερικές φορές λαχταρώ να μοιραστώ κάτι που σκέφτομαι ή έχω δει ή διαβάσει ή ακούσει. Μερικές φορές θέλω να δω τις σκέψεις μου να γίνονται ξεκάθαρες στη σελίδα (οθόνη).
Χθες το βράδυ δείπνησα με την παρέα φίλων από την ομάδα συγγραφής μου και περάσαμε υπέροχα. Καθώς αποχαιρετούσαμε, δύο από τις γυναίκες, και οι δύο πολύ αγαπημένες μου, στέκονταν μαζί και απλά ακτινοβολούσαν την αγάπη τους για μένα και συγκινήθηκα τόσο πολύ από αυτό.
Επίσης, φορούσα το όμορφο παλτό που έχω, αυτό που αγόρασα πριν χρόνια ψωνίζοντας με τη Χάριετ στη Βοστώνη. Οι φίλοι μου το σχολίασαν και τους είπα ότι έμαθα να ψωνίζω από τη Χάριετ και τους είπα λίγα πράγματα για εκείνη και αυτό με έκανε να μου λείψει. Αύριο είναι τα γενέθλιά της.
Μου αρέσει να γράφω και αγαπώ όλους εσάς που το διαβάζετε αυτό. Πραγματικά. Ακόμα κι αν δεν σας ξέρω. Ακόμα κι αν είστε τρελοί (προφανώς είμαι κι εγώ, κάποιες φορές). Ό,τι καλύτερο για το 2014. x