Het vinden van evenwicht in onzekere tijden
Ik kan het gezicht ervan geen recht doen. De helder gouden, oranje bladeren van deze esdoorn, vijf verdiepingen hoog. Elke dag heb ik het zien veranderen. Het bleef groen terwijl de onkruidboom erachter geel werd en al zijn bladeren verloor. Toen gebeurde dit van de ene op de andere dag. Ik werd wakker en liep naar de keuken, zei: "Wauw."
Ik ben dol op mijn hoge uitkijkpost hier in de boomtoppen. Als ik de hele dag schrijf, voel ik me soms een kluizenaar, maar het is een fijne plek om opgesloten te zitten. Mijn nieuwe boek, dat, denk ik, “The Accident" komt goed op gang. Ik zou eind deze maand een eerste versie klaar moeten hebben. Ik ben er een jaar geleden aan begonnen. Ik snak ernaar om er even mee te stoppen, maar het lukt me niet. Ik ben bang om de flow te verliezen. Ik word elke dag wakker en werk er de hele dag aan.
Ik heb nagedacht over mededogen. Hoeveel mededogen toon ik mijn personages? Ik heb altijd van duistere, chaotische personages gehouden. Sommige van mijn favoriete schrijvers zijn ronduit wreed. Maar ik wil de mijne niet onnodig kwetsen. Ik wil niet wreed zijn zonder goede reden. Aan de andere kant kan ik ze niet redden als ze het niet verdienen. Ze moeten recht hebben op wat er met ze gebeurt.
Ik hoorde Alan Gurganus afgelopen week voorlezen bij de Y. Het viel me op dat hij zijn personages met veel genegenheid en respect behandelt.
Ik luisterde gisteren naar een interview met Andres Dubus lll, in Book Worm. De interviewer, Michael Silverblatt, vond dat Andres Dubus lll een van zijn personages, een barman, een onnodige klap had gegeven door hem niet alleen een mislukte dichter, maar ook een slechte dichter te maken. Waarom kon hij geen goede mislukte dichter zijn? Ik vond het een interessante vraag.
Wanneer mag je wreed zijn tegen je personages? Of vriendelijk? Als schrijver kun je elke God zijn die je wilt zijn.
Misschien, omdat het leven niet eerlijk is, en zelfs lachwekkend wreed, voelen sommige schrijvers zich verplicht om die waarheid te weerspiegelen. Happy ends voelen als bullshit. Ik haatte het einde van Eat Pray Love toen ze na al haar zielsroerselen en wereldreizen alsnog met een man eindigde. Alsjeblieft zeg. Ik houd niet van sprookjes, denk ik, hoewel ik weet dat de meeste mensen dat wel doen. Ik wil mijn eigen worstelingen weerspiegeld zien. Toch zou ik mijn eigen regel kunnen breken en al mijn getroebleerde personages een licht aan het einde van de tunnel geven dat geen trein is. Ik zou ze een touw kunnen toewerpen en ze er niet mee ophangen.