Een reis van genezing
Dit is een fragment uit het boek dat ik aan het schrijven ben, genaamd Het Ongeluk.
Days.
Er zijn dagen dat ze nauwelijks haar bed uit kan komen. Dagen dat ze haar koffie drinkt en naar therapie gaat en op de automatische piloot door het Metropolitan Museum of Art loopt. Dagen dat ze vrede vindt in kleine things zoals kijken naar de kat op de vensterbank. Of wanneer ze de stilte van haar leven wil doorbreken, eruit wil breken alsof het een dichtgespijkerde doos is. Dagen waarop ze zich graag bij haar familie zou voegen, zelfs als de dood de afwezigheid is van everything. En dagen waarop ze bereid is haar leven te accepteren, hoe beperkt het ook is. Soms voelt het als een hiernamaals, en zo beschouwt ze het ook. Denkt dat hier het hele idee van het vagevuur vandaan moet komen, omdat ze weet dat ze niet de enige is die zich tussen werelden voelt, dat verlies deel uitmaakt van het mens-zijn en dat zelfs als ze hen niet in een ongeluk had verloren, ze ouder zou worden en de wereld steeds vreemder zou vinden (zoals ouderen dat doen). Uiteindelijk zou ze haar leven en de wereld verliezen, zelfs als ze niet had meegemaakt wat ze heeft meegemaakt. Uiteindelijk verliest iedereen. everything. Er zijn dagen dat gedachten als deze een troost zijn.