Μια Πορεία της Θεραπείας
Αυτό είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο που γράφω και έχει τίτλο, Το Ατύχημα.
Days.
Υπάρχουν μέρες που μετά βίας καταφέρνει να σηκωθεί από το κρεβάτι. Μέρες που πίνει τον καφέ της και πηγαίνει σε θεραπεία και περπατάει στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, στον αυτόματο πιλότο. Μέρες που βρίσκει γαλήνη σε μικρά things όπως το να παρακολουθεί τη γάτα στο περβάζι του παραθύρου. Ή όταν θέλει να διαπεράσει την ησυχία της ζωής της, να ξεφύγει από αυτήν σαν να ήταν ένα κουτί καρφωμένο ερμητικά. Μέρες που θα ήθελε να ενωθεί με την οικογένειά της, ακόμα κι αν ο θάνατος είναι η απουσία του everything. Και μέρες που είναι διατεθειμένη να αποδεχτεί τη ζωή της, μειωμένη όπως είναι. Κάποιες μέρες μοιάζει με μετά θάνατον ζωή, και το σκέφτεται ως τέτοια. Σκέφτεται ότι από εδώ πρέπει να προήλθε ολόκληρη η έννοια του καθαρτηρίου, γιατί ξέρει ότι δεν είναι μόνη της στο να νιώθει ανάμεσα σε κόσμους, ότι η απώλεια είναι μέρος του να είσαι ανθρώπινο ον και ότι ακόμη και αν δεν τους είχε χάσει σε ένα ατύχημα, θα γερνούσε και θα έβρισκε τον κόσμο όλο και πιο παράξενο (όπως κάνουν οι ηλικιωμένοι). Τελικά θα έχανε τη ζωή της και τον κόσμο, ακόμη και αν δεν είχε βιώσει αυτό που έχει βιώσει. Τελικά, όλοι χάνουν. everythingΥπάρχουν μέρες που σκέψεις σαν αυτή είναι παρηγοριά.