Dagelijkse genoegens
Ik heb een week geleden mijn derde versie bij Lisa B. ingeleverd en sindsdien liedjes geschreven. Ik ben roestig, maar heb er vandaag een opgenomen om hem terug te luisteren en ik vind hem niet slecht. Mijn doel is om er twee per week te schrijven, terwijl ik elke dag een beetje tijd besteed aan het opschonen van mijn versie. Als het ambitieus klinkt, dan is dat waarschijnlijk ook zo. Maar de liedjes zullen in eerste instantie vooral rommel zijn. Ik voel dat het even zal duren voordat ik er weer in kom.
Ik weet niet zeker of het boek wel goed is. Ik denk van wel, of redelijk goed, of niet slecht. Nogmaals, er zijn structurele problemen die ik niet naar tevredenheid heb kunnen oplossen, maar ik moet mezelf eraan herinneren dat het niet perfect zal zijn. Het zal zijn wat ik als tweede boek heb geschreven. Ik wil net zo goed schrijven als de schrijvers van wie ik houd, maar dat is niet realistisch. Uiteraard zal mijn redacteur suggesties hebben en ik heb een nieuwe titel nodig. Ik heb er nog geen gevonden die goed voelt.
Ik ben heel gedisciplineerd als het om werken gaat, al voelt het niet zo. Het voelt gewoon als een gewoonte of routine. De dag dat ik het derde concept inleverde, besloot ik een ochtendloopje aan de routine toe te voegen. Ik ga om de dag – slechts een kilometer of twee. Ik ben uit vorm. Schrijven is zo belastend voor het lichaam. Al dat zitten. Als je muziek schrijft, pak je tenminste de gitaar op, zet je hem neer, zing en speel je... Proza schrijven, dat is urenlang in één houding zitten.
Leon is in de stad en gisteravond keken we naar de zonsondergang bij 90th Street bij het reservoir in Central Park. Daarna zaten we op een bank en keken we naar de mensen die voorbijliepen terwijl het donker werd. Doe was er ook, blij om buiten te zijn. Leon vertelde me over een vriend van hem die al zijn gekoesterde memorabilia was verloren aan Hurricane Sandy. Hij probeerde het te repliceren en Leon vond dat triest. Hoe kon het ooit gerepliceerd worden? Hij dacht aan al die spullen. he heeft ook verzameld. Wat te doen met al die spullen? Ik zei hem toen ik het huis in Mattituck verkocht, dat ik het meeste van mij had weggegooid. Foto's en banden en bladmuziek en everythingNa een tijdje ben je het zat om al je rommel mee te slepen. Ik wilde net zeggen dat het verleden toch weinig invloed heeft op het heden, maar dat is natuurlijk niet waar. Daar stond ik dan met Leon, mijn vriend van meer dan dertig jaar, en het verleden hing dik tussen ons in. Soms lijkt het heden minder echt.