Wspomnienia o życiu i doświadczeniu
Obudziłem się z myślą, że nie do końca dobrze opisałem sekwoje. W mojej książce. Ten opis nie był całkiem dokładny, wydawał się płytki. Potem przypomniałem sobie, że w mojej książce nie ma sekwoi. To było ze snu. Poczułem chwilę ulgi, zanim zdałem sobie sprawę, że ten sen prawdopodobnie dotyczył tego, że istnieją inne things w mojej książce, którym brakuje głębi: postaci i sytuacji. Trudno jest pisać fikcję. Chcę być lepszy. Całe przepisywanie polega na powracaniu, aby uczynić fragment dialogu bardziej autentycznym lub jakiś szczegół bardziej prawdziwym. Martwienie się, że nie jestem w tym dobry, mogłoby mnie powstrzymać, gdyby nie fakt, że naprawdę to lubię. Lubię żyć w fikcyjnym świecie. To zabawne, a kiedy się niepokoję, z powodu sekwoi czy czegokolwiek, muszę pamiętać, że się uczę i nie muszę być w tym świetny. Skąd ta presja, którą czuję, żeby być świetnym? Właściwie odczuwam wstyd, uświadamiając sobie, że mogę nie być świetny, że mogę być tylko dobry, a nawet tylko przeciętny. Myślę, że to może wynikać z tego, że powiedziano mi, że nie można być artist. Artyści to byli inni ludzie. Ludzie, którzy byli Great
W to nie wierzę. Gdybym miał dzieci, powiedziałbym im, żeby się dobrze bawiły. Wyrażajcie siebie. Uczcie się czegoś. Myślę, że to prawda także dla czterdziestoletnich dzieci i sześćdziesięcioletnich dzieci. Co jest takiego wspaniałego w byciu świetnym? Fajna jest nauka, odkrywanie, inspirowanie się innymi, doświadczenie w przeciwieństwie do rezultatów.
Being Great chodzi o wyniki. Jesteś świetny i inni ludzie wiedzą, że jesteś świetny. Celebrują twoją wspaniałość. Znowu ego. Ego, ty skur*wysynu. Jeśli celem jest być wielkim, to wszystko sprowadza się do osądu świata, podczas gdy przyjemność tkwi w pracy, ryzykowaniu czymś, uczeniu się czegoś, próbowaniu, ponoszeniu porażek. Doświadczaniu tego wszystkiego.