Αναπαραστάσεις της Ζωής και της Πείρας
Ξύπνησα σκεπτόμενος ότι δεν είχα αποδώσει σωστά τις Σεκόγιες. Στο βιβλίο μου. Η περιγραφή δεν ήταν ακριβής, казалась неглубокой. Μετά θυμήθηκα ότι δεν υπάρχουν Σεκόγιες στο βιβλίο μου. Ήταν από ένα όνειρο. Ένιωσα μια στιγμή ανακούφισης προτού συνειδητοποιήσω ότι το όνειρο πιθανότατα αφορούσε το γεγονός ότι υπάρχουν και άλλα things στα βιβλία μου που στερούνται βάθος: χαρακτήρες και καταστάσεις. Είναι δύσκολο να γράφεις μυθοπλασία. Θέλω να γίνω καλύτερος. Όλες οι επαναγραφές αφορούν την επιστροφή για να γίνει ένας διάλογος πιο αυθεντικός ή κάποια λεπτομέρεια, πιο αληθινή. Η ανησυχία ότι δεν είμαι καλός σε αυτό θα μπορούσε να με σταματήσει αν δεν μου άρεζε πραγματικά. Μου αρέσει να ζω σε έναν φανταστικό κόσμο. Είναι διασκεδαστικό, και όταν αγχώνομαι, για τις Σεκόγιες ή οτιδήποτε άλλο, πρέπει να θυμάμαι ότι μαθαίνω και δεν χρειάζεται να είμαι εξαιρετικός σε αυτό. Τι είναι αυτή η πίεση που νιώθω να είμαι εξαιρετικός; Νιώθω ντροπή, στην πραγματικότητα, όταν συνειδητοποιώ ότι μπορεί να μην είμαι εξαιρετικός, ότι μπορεί να είμαι απλώς καλός, ή ακόμα και απλά εντάξει. Νομίζω ότι αυτό μπορεί να προέρχεται από το γεγονός ότι μου είπαν ότι ήταν απαράδεκτο να είμαι artist. Οι καλλιτέχνες ήταν άλλοι άνθρωποι. Άνθρωποι που ήταν Great
Δεν το πιστεύω όμως αυτό. Αν είχα παιδιά, θα τους έλεγα να το διασκεδάσουν. Να εκφραστούν. Να μάθουν κάτι. Νομίζω ότι ισχύει και για σαραντάρηδες "παιδιά", και για εξηντάρηδες "παιδιά". Τι το σπουδαίο έχει το να είσαι σπουδαίος; Το διασκεδαστικό κομμάτι είναι η μάθηση, η ανακάλυψη, το να εμπνέεσαι από τους άλλους, η εμπειρία σε αντίθεση με τα αποτελέσματα.
Being Great είναι για τα αποτελέσματα. Είσαι υπέροχος και άλλοι άνθρωποι ξέρουν ότι είσαι υπέροχος. Γιορτάζουν την величиειότητά σου. Για άλλη μια φορά, εγωισμός. Εγωισμέ, μαμημένε. Αν ο στόχος είναι να είσαι υπέροχος, τότε όλα αφορούν την κρίση του κόσμου, ενώ η ευχαρίστηση είναι στη δουλειά, ρισκάροντας κάτι, μαθαίνοντας κάτι, προσπαθώντας, αποτυγχάνοντας. Η εμπειρία όλων αυτών.